Roofbouw

Roofbouw, ik heb Roofbouw op mijn lichaam gepleegd. Weken lang heb ik meer dan de gewoonlijke 16 uur gewerkt, gewoon omdat het kon en omdat ik het wilde. We kunnen de extra centen best gebruiken en ik heb plezier in mijn werk. Dat maakt geld verdienen gemakkelijker. Tot ik vorig weekend plots onwijs last van mijn schouder en nek kreeg. Ik was voor de grote vakantie voor het laatst naar Shiatsu geweest, omdat het heel erg goed ging. Na de vakantie heeft ze mij behandeld en het was toch wel pijnlijk. Ik kreeg het advies om over twee weken terug te komen. Ze vroeg de tweede keer hoe het ging, ik kon alleen maar antwoorden met “slecht”, de pijn was enorm. Na de behandeling voelde het alsof ik van tien kilo spieren verlost was, en zo licht als een veertje verliet ik de praktijk. Ik kon er weer even tegenaan.

Afgelopen donderdag, een paar dagen na de behandeling, ben ik overdag “uit” geweest. In mijn geboortestad Enkhuizen was het Harddraverijdag, een groot evenement waar oud-Enkhuizers vrij voor nemen. Ik heb nog nooit vrij genomen op deze dag, maar dit jaar wilde ik eens, na lovende verhalen van de andere jaren, sfeer proeven van deze dag. Het zou deze dag 25 graden worden en om half negen in de morgen zaten we al op de fiets richting Enkhuizen. Na een aantal koppen koffie, stonden we rond elf uur in het draverij-gebied en om half twaalf nipte ik in de warme zon van mijn wijntje. Vele wijntjes volgden en het was bloedheet en uiteindelijk stampvol op straat. Rond half vier hield ik het voor gezien, ik was lichtelijk aangeschoten en voelde een hoofdpijn opkomen. Thuisgekomen ben ik even naar bed gegaan tot half zes. Eigenlijk direct hing ik boven de wc-pot omdat het zuur van de wijn mij erg hoog zat. De hoofdpijn wilde ook niet echt zakken.

Vrijdagmorgen mocht ik van de baas een paar uurtjes uitslapen en fris en fruitig begon ik om half tien aan mijn werkzaamheden. Weer voelde aan het einde van de dag het gebied rond mijn schouder en nek weer pijnlijk en stijf aan. Maar ach, het werk zat er op en ik had weekend.

Zaterdagmorgen stond ik om half zeven op, om 18 kilometer te wandelen tijdens de Dam tot Damwandeltocht vanuit Amsterdam naar Zaandam. Om acht uur zat ik met mijn vriendin in de trein. De tocht viel mij, ondanks mijn training, zwaar. Ik heb al enige tijd last van de gewrichten in mijn voeten en dat begon behoorlijk op te spelen. Ook mijn tenen en de spieren rond mijn liesgebied werd pijnlijk. Desondanks heb ik het gevoel de tocht vlot te hebben gelopen. Bij thuiskomst om half vijf ben ik weer even naar bed gegaan en ’s avonds zijn we nog gezellig op een spontane visite gegaan bij vrienden tot een uur of elf.

Zondag stond mijn wekker wederom vroeg, omdat ik een optreden had met mijn koor. Ik stapte fris uit bed, maar naarmate de dag vorderde, leek het wel of ik verkouden werd. We hebben twee leuke optredens gegeven en thuisgekomen ging mijn lichtje uit.

En toen kwam de maandag…..de grote klap was gekomen. Ik werd echt snotverkouden wakker. Ik had deze morgen de oppas op mijn nichtje, omdat deze aan beide oren een ontsteking had. Het liefste was ik naast haar op de bank gekropen, maar ik had nog wel wat energie over om deze in het huishouden te stoppen. Mijn nichtje werd nog voor dat de ochtend voorbij was opgehaald en toen was het mijn beurt om mijn hoofd op het kussen neer te leggen. Ik sliep twee en een half uur. Tijdens het eten koken, stond ik tegen het aanrecht geleund omdat ik totaal geen energie meer had.

Vanmorgen was het plaatje compleet. Ik kon bijna geen adem halen doordat mijn luchtwegen en neusgaten totaal verstopt zaten. Vandaag heb ik de dag op de bank doorgebracht. Ik ben ziek geworden.

Ik voelde mij vorige week na de Shiatsu-behandeling nog een hele pief, maar de fibromyalgie heeft er voor gezorgd dat ik een stapje terug heb moeten doen. De accu kan niet altijd volgeladen zijn of opgeladen worden door een tukje. Beetje bij beetje liep het leeg, tot er een klein bodempje overbleef.

Nu maar goed uitrusten, zodat ik donderdag hopelijk weer aan het werk kan…..

de afgelopen maanden enzo…

Ik schaam mij diep. Vol goede moed besloot ik weer een blog bij te houden. Waar ik vroeger bijna elke dag een blog schreef, moet ik me nu af en toe een trap geven om er weer eens voor te gaan zitten.

 

Juni is voorbij gegaan. Omdat mijn geheugen mij steeds meer in de steek laat, kan ik me niet meer precies heugen wat er in die maand is gebeurd. Ik weet alleen nog dat ik niet lekker in mijn vel zat en vreselijk heb gehuild. In juni hebben we onze oude caravan ingeruild voor een nieuwere wagen, dat was natuurlijk hartstikke leuk.

 

Juli is gekomen en ook weer voorbij gegaan. Het was een zware maand, omdat mijn man deze maand elke avond en zaterdag moest overwerken. Maar het was ook uitkijken en verlangen naar onze vakantie in Ermelo. We zijn dit jaar voor de vierde keer naar camping de Paalberg geweest in Ermelo. We hebben twee weken lang mooi weer gehad. Tijdens de koudere dagen had ik wel flink last van mijn spieren. We kamperen al jaren en elk jaar heb ik behoorlijk last van stijfheid. Maar dit jaar heb ik daar niet al te veel last van gehad. We hebben een kingsize-bed in onze nieuwe wagen en daarop hebben we een nieuw matras gelegd. Ik sliep als een queen! Heerlijk! Maar ook stootte ik mijn neus, ik kon niet meer mee doen met volleyballen op de camping. Jarenlang heb ik op volleybal gezeten en jarenlang speelde ik op de camping een potje volleybal mee en dan flink fanatiek, tot zandhappen aan toe. Maar dit jaar moest ik al snel opgeven en toegeven aan mijn fibromyalgie. Ik kreeg ongelooflijke pijn in mijn armen. Ik kan niet precies beschrijven hoe de pijn voelde. Het was geen spierpijn, maar andere pijn. Ik heb het los moeten laten, maar het deed me pijn. Toch had ik onwijs veel energie op vakantie. Ik deed ’s middags een kort dutje en kon zowaar tot een uur of half één ’s nachts opblijven met een goed boek of gezellige visite. We zijn een dagje naar Toverland geweest en ik heb alle attrakties gedaan die er waren, van de racemotors tot de Troy. Heerlijk!! In de Troy zat ik zo met gespannen spieren, dat ik bang was voor de klap. Maar die kwam niet, ook de volgende dag niet en de dag daarna ook niet. Ik heb zo genoten van mijn eigen lichaam! Vandaag hebben we besloten om volgend jaar voor de vijfde keer naar de Paalberg te gaan. Ik heb er nu alweer zin in!

 

Na twee weken op de camping was het voor mij weer de tijd om aan het werk te gaan. Dat viel vies tegen. Ik had werkelijk waar overal pijn! Na twee dagen kon ik letterlijk niet meer op mijn benen staan. Ik had stijve spieren en ongelooflijk pijn in mijn voeten. Ik was blij dat ik na twee dagen even kon uitrusten. Afgelopen week ging het gelukkig alweer een stuk beter. Het zijn de spieren, gewrichten, pezen en andere aanverwante lichaamsdelen die weer soepel gemaakt moesten worden.

 

Eigenlijk zou ik ook weer goed moeten trainen. Want volgende maand ga ik 26 kilometer wandelen tijdens de Dam tot Damwandeltocht in Amsterdam. Maar ik kan me niet tot wandelen zetten. Op de camping heb ik voor het laatst gewandeld. Mijn man stelde voor dat ik vandaag ging wandelen, maar ik had voor mijn doen vandaag veel gefietst (door heel veel regen) en ik had mijn dochter geholpen met haar folderwijk (door heel veel regen), ik vond het wel genoeg. Maar ik had het eigenlijk makkelijk kunnen doen. Hopen dat de zin weer snel terug komt, want eigenlijk is het al te laat.

 

Vandaag zijn hier de scholen weer begonnen, mijn zoon is aan zijn laatste twee jaren op het speciale onderwijs begonnen. Dit zit op een andere locatie, dan de voorgaande jaren. Hij moet een stuk fietsen en deze week zal ik met hem mee fietsen, want ik vind het behoorlijk spannend. Hij moet leren waar hij om moet denken als hij de route fietst. Mijn dochter heeft vandaag haar boeken gehaald voor de tweede klas Havo/Atheneum. Dit betekend dat ik weer veel alleen thuis zal zijn en weinig zal ondernemen. Ik ken mijzelf onderhand. Wat mij betreft mag het altijd wel vakantie zijn en wat mij betreft zal ik altijd wel op de camping willen zitten, uiteraard met mooi weer. Want dat het mij energie geeft, dat is wel duidelijk. Gelukkig heb ik mijn werk, dat is altijd een mooie afleiding. 

 

Ik hoop dat ik het weer een beetje goed heb gemaakt zo. Het rolt ook zo weer uit mijn toetsenbord vandaan, dus veel moeite hoef ik er niet voor te doen….het is alleen altijd weer die zin maken.

Euforie

Wat betekent “euforie” mam? vraagt mijn dochter. Mijn man legt uit dat dit overwinning betekent.
Ik heb euforie ervaren, ik heb de overwinning in mijzelf gevoeld en ik kreeg daar ontzettend veel energie van.

Mijn shiatsu-behandelingen zijn inmiddels beperkt, het gaat heel goed met mijn spieren en ik kan mijn nek en schouders weer vrij bewegen. Natuurlijk blijf ik moe en ik moet oppassen dat ik niet teveel van mijzelf vraag, maar het gaat goed met mijn lichaam!

Maar mijn ultieme euforie ervoer ik vorige week. Ik zing bij een onwijs gaaf popkoor. Wij zingen nummers die heel recent zijn in de top 40, dus het echte werk. We repeteren elke week en soms vraagt dit best veel van mij, maar ik heb het er graag voor over.

We hebben heel hard gewerkt het afgelopen jaar, zowel voor als achter de schermen voor een heel groot optreden hier in de buurt. Ik zit in het bestuur en we hebben best veel stress gehad om alles in goede banen te leiden. Het eindresultaat was echt waanzinnig! In een tent voor bijna tweeduizend man/vrouw hebben we een geweldig optreden neergezet, het publiek ging volledig uit zijn dak. Na het optreden voelde ik mij euforisch en de adrenaline zorgde ervoor dat ik mij uitzinnig voelde. Ik zocht mijn partner op, maar voordat ik hem gevonden had, ben ik meerdere keren aangehouden door mensen uit het publiek, ze vertelden mij hoe gaaf we waren en hoe leuk het was. Het gaf mij een waanzinnig gevoel.

Ik bestelde een wijntje en deze viel prima. Ik drink bijna nooit meer, omdat ik er niet goed meer tegen kan. Ik krijg snel hoofdpijn en ik voel me er nooit meer prettig bij. Maar deze avond gebeurde er iets bijzonders. We stonden met een leuke groep enthousiaste koorleden te genieten van de rest van de avond en de optredens die nog na ons volgden. Er werd wijn voor mij gehaald en het viel me gewoon zo goed, dat ik uiteindelijk op een prettige manier aangeschoten raakte. De laatste keer dat mij dit overkwam kan ik mij echt niet meer heugen. We dronken, we genoten, we dansten, gingen uit ons dak, het was gewoon te mooi om waar te zijn. Maar het bleef gewoon mooi. Samen met mijn man heb ik nog lekker een vette hap gegeten, ook iets wat ik nooit meer doe, omdat mijn maag dan protesteert. Zelfs toen ik mijn nieuwe fiets aantrof met een afgetrapt achterlicht, kon mij dat even niet schelen. Ik had teveel plezier gehad om mij daar druk over te maken. Natuurlijk baalde ik, maar ik liet mij niet uit het veld slaan. Een nieuw achterlichtje is immers snel gekocht en de schade bij andere fietsen was veel groter. Ergens had ik onwijs veel geluk gehad.

Normaal kan ik niet naar bed, zonder de inhoud van mijn maag te hebben geleegd voor het slapen gaan na gedronken te hebben, maar zelfs daar had ik geen last van. Ik voelde me goed en bevrijd! Bevrijd van het inmiddels jarenlange gevecht tegen fibromyalgie. Dit was mijn avond en de fibromyalgie heeft dit niet van mij af kunnen nemen. Het euforische gevoel heeft zelfs een paar dagen aangehouden. Natuurlijk ben ik mijzelf qua vermoeidheid gerust wel tegen gekomen, maar ik heb het er dubbel en dwars voor over gehad.

Euforie

Euforie

Ben je benieuwd naar het euforische koor? Kijk maar eens op http://www.popkoorjustus.nl enne….degene met de groene bretels om….dat ben ik!!

Verkeer(d) rijden en opruimen

Joehoeee, zijn jullie daar nog? Jammer dat het schrijven niet zo vaak wil, als dat ik zelf zou willen.
Maar vandaag weer een ervaringverhaaltje, dit keer over opruimen….niet mijn huis hoor, dat is altijd een bende, maar over het opruimen van een hoop ellende in mijn hoofd.

Afgelopen week was een zware week. Terwijl ik best leuke dingen heb gedaan. Zo mocht ik afgelopen dinsdag meewerken aan het programma Radar;

De wekker ging om half acht, zodat ik en de kinderen genoeg tijd hadden om ons klaar te maken voor de reis naar Velserbroek, waar ik om elf uur verwacht werd. Nadat we allemaal schoon waren, het hondje was uitgelaten en ik extra broodjes had gesmeerd, vertrokken we met de route op mijn mobiel en op de tablet om kwart over negen richting plaats van bestemming. Mijn man had me vooraf nog geinstrueerd hoe ik moest rijden. Wij hebben geen Tom Tom en normaal schrijf ik de route altijd op een briefje, maar nu had ik de route dus vooraf op mijn mobiel en tablet gezet en met de beschrijving van mijn man, kon het niet missen, toch? Ehmmmm….jawel dus…nog voor Zaandam stopte zowel de navigatie van mijn tablet, als van mijn mobiel. Ach, ik had de beschrijving van mijn man nog in mijn hoofd. Rechts aanhouden had hij gezegd, dus dat deed ik. Ik bleef netjes op de rechterbaan. En vanaf dat moment begreep ik al dat ik fout zat. Ik reed richting de Coentunnel….ik had dus niet netjes rechts moeten aanhouden, nee…ik had de afslag die nog rechtser ging moeten pakken, richting Beverwijk. Mijn dochter belde snel haar papa en mijn held leidde ons weer richting de juiste route. Toch wel handig, zo’n ex-metselaar die alle wegen uit zijn hoofd kent. Afijn, uiteindelijk zaten we weer goed, totdat ik weer een afslag vergat en we op de weg zaten richting Castricum. Mijn dochter had zojuist mijn man weer aan de telefoon en hij vertelde mij dat ik moest omkeren. Tja, leuk gezegd, maar ik kon op dat moment niet omkeren. Uiteindelijk lukte mij dat en mijn man leidde mij netjes naar de Velsertunnel. Inmiddels was het half elf, maar ik had nog tijd. Mijn man wist verder niet waar ik moest zijn, dus ik reed verder. Ik kwam er ook niet meer uit en nam contact op met de productieleidster van het programma. Ze probeerde mij te helpen, maar het ging helemaal fout. Ze zei dat ik rustig aan kon doen want de opnames liepen uit. Uiteindelijk heb ik nog twee keer de Velsertunnel van binnen gezien en de derde keer zat er aan te komen. Maar ik bedacht mij dat ik iets vernomen had over Spaarnwoude. Bij een industrieterrein heb ik gevraagd naar de weg en uiteindelijk zat ik weer op de goede weg, toch? Nou, ik snapte er helemaal niets meer van, ik reed door natuurgebieden en letterlijke natuurgebieden, namelijk een BKC, oftewel een Blote Konten Camping. Zuchtend, boos en gefrustreerd zette ik mijn auto ergens bij een park neer en besloot geen meter meer verder te rijden. Ik was er klaar mee! Maar ja, ik kon daar niet blijven staan. Ik keerde de auto en pakte een weggetje. Daar fietste een man met zijn kind en ik vroeg nogmaals de weg. Bleek ik zo’n tweehonderd meter van mijn plaats van bestemming af te staan. Uiteindelijk kwamen we om kwart over elf gesloopt aan bij een…..autosloperij!

Ik ben namelijk naar aanleiding van het testpanel van Radar gevraagd of ik mee wilde werken aan een uitzending over veiligheidshamers in de auto. Ik mocht autoramen inslaan voor het programma om te kijken welke hamer er als beste uit de test komt. De productieleidster leidde ons naar de kantine, want het liep allemaal enorm uit. Uiteindelijk had ik het allemaal wel gezien in de kantine en ben ik naar buiten gegaan met de kinderen. Zij mochten bij de opnames van een andere kandidaat kijken, maar ik niet. Ik mocht namelijk niet beinvloed worden. Daar stond ik dan onder een afdakje met een paraplu zielig te staan in de regen. Na een half uur wachten kwam mijn dochter mij blij ophalen, ik was aan de beurt. De hele ervaring was echt heel leuk, ondanks dat ik mij gesneden heb aan het glas. En ik zal jullie een klein detail vertellen, niet alle veiligheidshamers werken!!! Ik kreeg twee keer een raam niet kapot en dat is best zorgwekkend. Ik heb er zelf eentje van de Action en die werkte gelukkig prima. Het was een lange, maar wel leuke dag. Ze vonden mij een leuke, spontane kandidaat en makkelijk om mee te werken. Dat is natuurlijk leuk om te horen en gelukkig weet ik dat ook wel een beetje van mezelf, ondanks mijn rugzak en ziekte. We werden goed verzorgd qua eten en drinken en ook de kinderen werden in de watten gelegd. Ze mochten helpen met filmen en zoveel eten als dat ze wilden. De terugreis werd op aanwijzingen van mijn man een stuk makkelijker. Ik heb een andere route genomen, die mij in één keer op de goede weg hielp, dit padje kende ik gelukkig. Moe, heel moe, maar voldaan kwam ik rond vijf uur thuis. Bij thuiskomst ben ik wel even een uurtje gaan slapen, om vervolgens te eten en te gaan zingen.

Woensdag voelde ik mij eigenlijk best fit en heb ik priegelwerk aan onze boot verricht met een penseeltje. Het was koud en kreeg pijn in mijn handen, maar ik heb het afgemaakt. ’s Avonds heb ik nog dik vijf kilometer gewandeld met mijn hond. Alles ging prima….tot donderdag…toen kreeg ik op mijn werk dé klap. Ik ben die dag naar huis gegaan, fysiek en mentaal voelde ik mij helemaal niet lekker…ik heb de hele verdere dag geslapen.

Donderdagavond had ik mijn eerste EMDR-sessie. Ik ging daar werken om mijn verleden te verwerken door middel van een soort hypnotherapie. Het was zwaar, want het punt waar we aan zouden werken werd in mijn hoofd vervangen door hele andere beelden. Ik heb gehuild en ben heel boos geworden! Ik had een slechte nacht en een zware dag op mijn werk. Ik bleef er toch aandenken. Afgelopen nacht heb ik gelukkig heerlijk geslapen, maar vanmiddag na mijn werk tijdens mijn tuk kreeg ik een enorme droom te verwerken. Het leek een afsluiting van de afgelopen dagen. Het was heel heftig en ik werd er raar van wakker en het gevoel dat ik erbij heb ik verdriet. Maar het hoort er allemaal bij. Opruimen betekend ook verwerken…..Over twee weken heb ik weer een EMDR-sessie.

Zo, ik hoop dat ik het met deze blog een beetje goed heb gemaakt voor de dagen dat ik niets geschreven heb!

Ellendig

Wat er aan de hand is met mij vandaag en gister, ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen.
Ik voel me boos en verdrietig. Ik wil zo graag, maar ik kan het niet. Mijn linkerarm doet zeer en mijn pink en ringvinger staan in een klauwstand. Ik ben hier eerder aan geopereerd, maar dat heeft niet echt geholpen. Maar echt last had ik hier niet meer van. Afgelopen zondag heb ik met de schuurmachine gewerkt, of het hier door komt, ik heb geen idee. Maar niet alleen mijn vingers doen raar, mijn hoofd doet ook raar. Ik heb een wazige blik en afgelopen nacht werd ik wakker met een ongelooflijke pijn in mijn oog, alsof er messen in gestoken werden. Het enige wat ik er vanmorgen aan overhield was een vies oog.

Vandaag heb ik meerdere discussies gevoerd met mijn puberdochter en mijn oppaskinderen waren ook niet al te gezellig. Vanavond hoopte ik het lekker van mij af te kunnen zingen, maar ik ben vroegtijdig afgehaakt. Ik had het gevoel alsof alles langs mij heen ging. Ik vergat te zingen als ik moest zingen, ik was stil en stond voor mij uit te staren. Het voelde alsof ik een pilletje had genomen, die mij verdoofde. Normaal ben ik een clown, nu was ik een starend muisje. Na de pauze was alles wazig en ik besloot naar huis te gaan.

Thuisgekomen raakte ik nog meer gefrustreerd. Ik geef de schuld aan de ziekte. Ik wil zo graag onze boot opknappen, maar ik kan het niet. Het doet pijn. Ik wil een geduldige moeder zijn, ik wil…ik wil gewoon (bijna, nog een weekje) 39 jaar zijn, geen 80! Ik zie op tegen de komende week, ik moet heel veel werken in verband met de aankomende paasdrukte op mijn werk. Dat begint morgenavond al.

Ik ben moe, zo moe…en ik denk dat ik straks gewoon lekker mijn bedje in duik, nog nooit heb ik mij emotioneel zo ellendig gevoeld!

Shiatsu

Het is alweer een poosje geleden dat ik hier gepost heb. Ik weet niet waarom, de zin was er even niet. Toch zijn er positieve vorderingen gaande.

Via een collega kwam ik in contact met een Shiatsu-therapeut. Ik heb haar voorgelegd waar ik last van heb en ik heb haar gevraagd of zij mij kan helpen. Zij vertelde mij dat de kans groot was dat ze mij kon helpen. En na een intake-gesprek kreeg ik mijn eerste behandeling. Het was zeer ontspannend en ze drukte op bepaalde plekken op mijn lichaam. Het voelde prettig en een beetje pijnlijk, prettig pijnlijk om het zomaar te zeggen. Het idee dat er aan mijn klachten gewerkt werd deed mij goed. Na de behandeling voelde ik me een stuk beter. De week daarna onderging ik een behandeling van anderhalf uur en na afloop voelde het alsof ik tien kilo spierspanning kwijt was geraakt. Het gevoel duurde drie dagen en toen kwam de spierspanning weer terug. Maar het begin was er. Ik ben er nu achter gekomen dat ik bijna elke dag wel ergens spierpijn ondervind. Meestal in mijn schouders en bovenbenen. Ik ben mij er echt bewust van geworden.

De behandeling erop kon ze al onder mijn spieren gaan werken, naar de bron werken van mijn klachten. Het voelde heerlijk en bevrijdend. Ik voel gewoon iedere keer dat het werkt, dat de mederianen open worden gezet. Maar omdat ze nu aan de bron had gewerkt, had ik wel meer last van mijn spieren en de laatste keer heb ik dit ook aangegeven. Ze beloofde mij een balans te vinden tussen de bron en de pijn die ik er van heb. De afgelopen keer ging dat best goed. Ze drukte op een gegeven ogenblik op een hele pijnlijke plek in mijn nek/schouder, dit herhaalde zij meerdere keren, totdat er iets “knapte”. Het voelde ongelooflijk prettig, aangezien ik al bijna aan wilde geven of ze alsjeblieft wilde stoppen. De spanning was ik één “knap” van de spier af en mijn spier voelde na afloop zacht en soepel. Ik heb een heerlijke pijnvrije week gehad, nou ja…pijnvrij…pijn is er wel, maar het is te handelen. Morgen ga ik weer naar haar toe en ik heb er zin in! Het voelt zo goed en ik word er zo relaxed van (de laatste keer viel ik in slaap, hihi).

Zoals ik net al beschreef heb ik veel spierpijn en dan ook in mijn benen. Ik vind dit jammer, ik wandel veel en vaak en iedere keer krijg ik er spierpijn van, terwijl mijn lichaam daar eigenlijk gewend aan zou moeten zijn. Maar ik geef niet op, ik blijf wandelen, want ik vind het heerlijk en ik ga dit jaar voor de derde keer mee wandelen met de Dam tot Dam wandeltocht. Twee keer heb ik 18 kilometer gelopen en dit jaar ga ik 26 kilometer lopen, dus er moet flink geoefend worden. Maar ik laat mij niet door mijn ziekte op mijn kop zitten. Wel heb ik besloten om een andere fiets aan te schaffen. Ik heb een vrij sportieve fiets, maar door mijn nekklachten staat mijn paard figuurlijk weg te roesten in de schuur en dat vind ik jammer. Ik ga op zoek naar een opoefiets, met een hoog stuur en lage zit, zodat er geen spanning meer op mijn schouders en nek komt.

Vorige week ben ik naar de podoloog geweest en hij gaat steunzolen voor mij maken, zodat ik minder pijn heb ik mijn benen en voeten tijdens mijn werk.

En als kers op de taart ben ik onder behandeling van een hypnotherapeut. Na een intake-gesprek hebben we samen afgesproken dat ik de volgende keer een EMDR-sessie krijg, zodat ik de zooi uit mijn verleden kan opruimen.

Ik zeg; Ik ben goed bezig!

En dan vraag ik mij af, zijn er bij jullie ook familie-/gezinsleden die ook fibromyalgie hebben. Mijn zus weet sinds kort ook dat ze fibromyalgie heeft. We ervaren exact dezelfde klachten en hoe gek het ook klinkt, ik ben blij dat we allebei dezelfde ziekte hebben, zodat we ervaringen kunnen delen.

Ik heb informatie opgedaan vanaf het internet en Shiatsu-massage is voor fibromyalgie-patienten echt weldadig.

Sterk ben ik….

Sterk ben ik, gespierd ben ik, ik draai mijn hand nergens voor om. Moet er iets gebeuren? Miek doet dat wel ff met haar kleine gespierde lichaampje….dit was ik een jaar of tien geleden.

Sterk ben ik, maar het lukt me niet, gespierd ben ik, maar wat heb ik er aan, ik draai mijn hand nergens voor om, want ik kan hem bijna niet omdraaien. Moet er iets gebeuren? Miek doet het niet meer met haar kleine gespierde lichaampje, het lukt niet meer. Dit is het heden.

Frustratie alom. Zojuist wilde ik even snel een klus klaren. Een bolderkar moet voorzien worden van nieuw plankwerk. Met de zaagmachine zaag ik keurig wat plankjes op lengte. Met de accutol zal ik de schroeven er in draaien. Helaas is de accu wat slecht, waardoor ik de schroeven er niet ver genoeg in kan draaien. Geen probleem, dan doen we de rest toch even met de hand? Tja…een schroevendraaier vasthouden gaat nog wel, maar om kracht te gebruiken om het verder te draaien, gaat helaas niet. En dan raak ik gefrustreerd, want dan moet ik het vanavond weer aan de man vragen. En de man heeft het heel druk met op zijn werk. De accu staat nu voor langere tijd op de lader, zodat ik de kar hopelijk kan afmaken, voordat mijn dochter uit school komt. Ze heeft de kar nodig om folders te verspreiden. En ik zou haar mee helpen, maar nu zelfs het typen mij teveel wordt, ben ik bang dat zelfs een krantje verspreiden mij teveel is.

De acceptatie is er inmiddels wel en het lijkt wel alsof het allemaal erger wordt, sinds ik het geaccepteerd heb. Maar er is zeker ook nog volop frustratie. Ik wil nog graag van alles doen, maar alles lijkt me wel teveel. Het doet me letterlijk pijn, alles doet me pijn. En de vermoeidheid lijkt ook al erger te worden. Niets is meer zoals het lijkt.

Een enerverende week

Het is zomaar even geleden dat ik geschreven heb en dat terwijl er genoeg is gebeurd.

Dinsdag 4 maart heb ik een heel fijn gesprek gehad in Lelystad. Het was een prachtige dag om over de dijk vanuit Enkhuizen naar Lelystad te rijden. Daar had ik een afspraak met twee heren, die een tablet-magazine over honden beheren. Zij en nog twee heren hebben dit “blad” een aantal maanden geleden opgezet en via Facebook werd er gevraagd naar schrijfsters. Ondanks dat het alweer een tijdje geleden is dat ik goed heb geschreven, heb ik toch min of meer “gesolliciteerd”. Ik heb ze de link van mijn oude weblog gestuurd als referentie. Kennelijk was dit genoeg om mij te vragen om te schrijven voor dit blad. Tijdens het gesprek werd duidelijk dat ik artikelen ga schrijven die ik aangeleverd krijg. Het kan dus zijn dat ik op locatie moet werken. Met een heel goed gevoel ben ik weer naar huis gereden. Het is nu nog een startend bedrijf, maar de verwachting is, dat het bedrijf binnen een jaar zo gegroeid is, dat ik daar vast kan werken, mits ik natuurlijk goede artikelen schrijf. Ik hoop dat ik voldoe aan de verwachting en dat ik langzaam maar zeker mij volledig kan storten op het schrijven en mijn zware werk met de tijd vaarwel kan zeggen. Maar zover is het nog niet, het is een kwestie van tijd.

Maar vorige week had ik ook een slechte week. Veel spanning in de nek en schouders, waardoor ik heel veel kramp in mijn kaken en tong kreeg, met als gevolg dat ik af en toe slecht kon praten en een zeer droge mond had. Heel vervelend. Mijn collega vertelde mij dat ze voor haar pijn in de schouder naar een Shiatsu-therapeut is gegaan. Ik had daar wel oren naar, dus heb ik een afspraak gemaakt bij de therapeut. Inmiddels heb ik ook nog contact gehad met Dokter Rossi en we hebben een goed afsluitend gesprek gehad. Ik ben opgelucht dat ik niet meer naar hem toe hoef. Vanmorgen had ik de Shiatsu-afspraak. Na eerst uitgelegd te hebben wat mijn klachten zijn, heeft ze me een begin-behandeling gegeven. Ik wist niet wat mij overkwam. Ik voelde echt al mijn spieren spannen en ontspannen, het was een bijzondere ervaring. Na afloop vertelde ze dat er inderdaad flink veel spanning op mijn nek en schouders staat en dat ik nog wel een aantal behandelingen nodig heb, voordat het echt werkt. Maar ik heb nu al het gevoel dat het werkt! Deze behandeling is zowel van psychische aard als fysieke aard. Er wordt echt gewerkt in mijn lijf en ik voelde het echt. Het is een Chinese methode, die ik kan declareren bij de verzekering. Net zoals Dokter Rossi waarschuwde de therapeute mij ook voor mijn werk, uiteindelijk zal het mij echt gaan opbreken. Maar ik hoop het gewoon vol te houden tot dat het schrijfwerk echt goed gaat verdienen.

Vanmiddag heb ik heerlijk in het zonnetje geslapen. Ik genoot van de warme vitamines en ik heb een ongewone bruine kleur voor de tijd van het jaar. Ik word altijd heel erg bruin in de zomer, maar nu zit ik al op het zomerniveau en dat voelt goed! Ik genoot nog even van de middag, totdat mijn zus belde. Zij past op de poes van mijn andere zus, die op vakantie is. Ze vertelde dat het niet goed ging met de poes. Ik twijfelde geen moment en ben naar mijn zus gereden. Samen zijn we naar de dierenarts gereden, waar we de poes helaas hebben moeten inslapen. Het was een rare middag. Tijdens het eten koken had ik enorme zwabberbenen en het vervelende is nu of het komt door de Shiatsu-behandeling of door het inslapen van de poes. Ik ben namelijk een enorme dierenvriend en dit ging me onwijs aan het hart. Maar het is ook de juiste keuze geweest. Ik voel me nu wat verdrietig en moe. Het zal een combinatie van beiden zijn, denk ik.

Afgelopen week heb ik samen met mijn zus mijn ziekte besproken. Mijn zus is vijf jaar ouder dan mij en heeft heel veel klachten en vervelende ziekenhuiservaringen. Eigenlijk meer dan mij. Ze heeft verschillende operaties ondergaan en heeft een aantal tia’s gehad. Ik heb wat gedrukt op de punten, die de reumatoloog ook op mij heeft uitgevoerd, tot hij met de diagnose fibromyalgie kwam. Mijn zus knalde bijna tegen het plafond van de pijn. Ze heeft namelijk zelf ook het vermoeden dat ze fibromyalgie heeft. Ze is altijd moe. Mijn zus heeft sowieso een beginnende vorm van artrose door psoriasis. Met de klachten die ik destijds had, ben ik ook bij de reumatoloog beland. Ik dacht dat ik net als mijn zus artrose had. Maar mijn zus en ik zijn er eigenlijk van overtuigd dat zij ook fibromyalgie heeft.
Mijn zus begrijpt mij volledig en dat is fijn. Gisteravond heb ik na het zingen met ons koor mijn zingmaatje gevraagd of zij ook fibromyalgie heeft, omdat ze lid is van de Facebook-site. Zij heeft het niet, maar haar schoonmoeder had het wel. Het was heel fijn om even met haar te praten, eindelijk iemand die naast mijn zus, interesse toont in mijn aandoening. De meeste mensen weten niet precies wat het is of vinden het maar lastig. Ze vragen er niet verder naar, terwijl ze dondersgoed weten wat er aan de hand is. Maar wat je niet ziet, tja….de rest mag je zelf invullen. Ik voel me vaak onbegrepen en door nu te praten met mensen die me wel begrijpen, voel ik me al een stuk beter.

Het is een rare week geweest, waarin ik blij ben met mijn nieuwe baan als schrijfster, waarin ik blij ben met de Shiatsu. Het komt vast allemaal goed, schatje!

Dokter Rossi is afgezegd. Ze waren er niet blij mee, maar ik wil daar niet meer naartoe.
Afgelopen week heb ik mezelf flink wat aangedaan. Ik ben zoals je in mijn vorige blog kon lezen, lekker naar de speeltuin met de kinderen geweest. We hebben genoten en ik voelde me weer twintig jaar. Maar mijn lijf zei al snel dat ik veel ouder ben. Donderdag had ik flink last van mijn nek en schouders. Vrijdag was ik lekker vrij, maar ik merkte bij het ontwaken dat ik veel te lang op mijn bed had gelegen. Ik had heel veel pijn in mijn nek en schouders. Zaterdag morgen heb ik nog een paar uurtjes gewerkt. Natuurlijk wil ik altijd mijn best doen en dat heb ik geweten. Gistermiddag kreeg ik het verwijt waarom ik zo chagrijnig deed. Ik moest bijna huilen, omdat ik veel pijn had. Het onbegrip van mijn partner sloeg om in begrip. Hij liet me verder met rust.

Maar de dag bracht ook veel leuke dingen mee. Gisteravond kregen we bezoek van een oude verloren vriend. Hij is tien jaar geleden onverwachts verdwenen uit ons leven, na een mislukte relatie. Hij verbrandde op dat moment al zijn schepen en wij waren één van de schepen. Achteraf begreep ik dat wel. Nu is hij al weer jaren gelukkig met een nieuwe vriendin en woont al jaren in de buurt van Rotterdam. Via Facebook kregen we weer contact en inmiddels zijn ze op zoek naar een huis hier in de buurt. Gisteravond kwam hij hier met zijn vriendin voor een hernieuwde vriendschap. Het werd een hele leuke avond en het was alsof er geen tien jaar tussen heeft gezeten en met ibuprofen was het prima vol te houden.

Vandaag is het mooi weer en ik zit nog heel even met mijn haar in de verf. Want ik ben niet alleen tien jaar ouder, ook mijn haar is tien jaar grijzer geworden. Mijn officiele haarkleur nijgt bijna naar antiek blond, tijd voor een verfje blond uit een pakje! En zo direct tijd voor vitamine D…

Vervelende klier!

Ik zou willen dat jij mij was! Dan kon je voelen wat voor vervelende klier je bent! Waarom neem je plezier van mij af? Waarom straf je mij af, als ik een leuke middag heb gehad? Wees een keer menselijk, fibro! Laat me genieten van de speeltuin met de kinderen. Laat mij lekker gek doen op een speelgoedtoestel. Ja, ja…dat heb je gedaan. Ik weet het! Maar een uur later mij zo afstraffen met pijn? Wat ben je voor een nietig wezen. Ach, ik weet het wel, je bent geen wezen, je bent een stomme ziekte. Och nee, je bent geen ziekte, want je wordt niet erkend. Je bent een “iets” wat de doktoren niet kunnen bewijzen in het bloed. Je bent bij mij naar boven gehaald, door middel van drukpunten. Dezelfde drukpunten die mij ’s nachts niet laten doorslapen, omdat je het fijn vindt om mij pijn te doen. Ik mag jou niet! Ik heb genoten vanmiddag en nu geniet jij. Ja, gna gna, geniet er maar lekker van. Doe mij maar pijn, maar ooit ga ik jou pijn doen, want ik laat mij niet verslaan door jou. Je hebt me nu even te pakken, maar het plezier dat ik beleefd heb vanmiddag is veel belangrijker!!!